Üniformanın Çağrısı: Savunma Diplomasisi ve Yumuşak Güç Odağında Mehteran Törenleri ve Askeri Bandonun Güç Projeksiyonları

Uluslararası ilişkiler alanı ile müzik arasındaki bağ, günümüzde özellikle estetik ve işitsel dönüşüm çerçevesinde önemli bir gelişme göstermiştir. Ancak her iki alandaki çalışmalar, genellikle popüler müzik, sanat müziği ve ulusal marşlar odağında şekillenmiştir. Dolayısıyla, bu durumda askeri bandolar analiz açısından büyük ölçüde gözden kaçmıştır. Oysaki askeri bandolar ve tarihsel süreçteki mehteran birlikleri, sert güç ile yumuşak gücün kesiştiği paradoksal bir konumdadır. Bu makale, askeri bando ve mehteran birliklerinin savunma diplomasisi ile kültürel diplomasi arasındaki eksik kalan yanını tamamlamayı ve bu bağlamda dört işlevli bir tipolojiyi önermeyi amaçlamaktadır. Bu tipoloji; zorlayıcı/sesin gücü, törensel/protokol, çekici/itibari ve kimlik inşacı/iç kamuoyuna dönük olma işlevlerinden oluşmaktadır. Argüman, Osmanlı Devleti ve Türkiye Cumhuriyeti’nin uzun tarihi üzerinden, süreç izleme yöntemiyle yorumsamacı bir vaka analiziyle ele alınmaktadır. Mehter’in erken dönemde işitsel bir güç oluşumu, 1600-1800 yılları arasında Turquerie ve Alla Turca çerçevesinde yumuşak güç olarak Avrupa’ya yayılması, 1826 yılında Mızıka-yı Hümâyûn’a dönüşümü ve Batılılaşma etkisinin ters norm difüzyonu ile 1953 yılında çağdaş kamu diplomasisi ve ulusal imaj haline dönüşerek yeniden canlanması süreçleri çalışmada ayrıntılı bir şekilde analiz edilmektedir. Araştırma, askeri bandonun cazibesinin kökenindeki zorlayıcı ve oryantalist katmanlara odaklanarak yumuşak güç kavramını eleştirel bir açıdan tartışmaktadır.

Bu eser henüz bir kaynakçada yer almıyor.

Yaptığı atıflar
Aldığı atıflar

Atıf yapılan eser:

Bu eserin yaptığı atıf bulunmuyor.

Bu eserin aldığı atıf bulunmuyor.

Eser istatistikleri yükleniyor...